Een giraffe

Enkele dagen geleden was ik met Vojin aan het chatten en hij heeft mij een link gestuurd. Op die link kon ik de foto die boven staat zien. Ik vond het hilarisch. De echte break up legend. Maar zou je dat zo grappig vinden, als je een beetje dieper peinst of als je deze Janet bent?!

Doch, wat is eigenlijk de beste manier om iemand te verlaten? Als je besluit om een relatie te beëndigen, kan dat een moelijke en martelende ding zijn. Vooral als de breuk niet wederzijds is. Het kan één van de moelijkste dingen zijn, die je ooit heeft gedaan, maar anders, een ongezonde en ongelukkige relatie kan maanden en zelfs jaren lang aanslepen. De ergste ding is wanneer je vriend of vriendin biedt om te veranderen of iets anders te doen om de relatie goed te houden. En je heeft, natuurlijk, alle problemen in het verleden besproken, maar hij of zij heeft niets daarover gedaan. Waarom zou je verwachten dat deze persoon nu zal veranderen? En wat ik nog heel onplezierig vind, is het huilen. Ik begrijp dat de andere persoon verstoord kan worden en dat hij of zij makkelijk kan beginnen te huilen, maar dat is eveneens de beste manier van manipulatie. Daarom is belangrijk om niet toe te laten om gemanipuleerd te worden tot de verandering van je beslissing.

Maar soms heeft je een relatie met iemand en je pas op het einde begrijpt dat hij of zj niets goeds heeft verdiend. In dit geval kan je een giraffe tekenen zonder het gevoelen dat je een slechte persoon bent.

Het is mei. Het weer is mooi. De zoon schijnt. Daarom is iedereen gelukkig…. Pfff…Dat is om te kotsen. En helemaal niet waar. Het is mei. Dat betekent dat na de mei de juni komt. En dat betekent dat dan examenperiode begint. En dat betekent dat ik vanaf nu geen leven heb. Ik moet de tweede versie van mijn seminarski doen, essays voor Tamara schrijven, portefeuille voor Morries doen. En dat zijn natuurlijk allen maar sommige voorwaarden om tot de examens toe te treden. Ik moet eveneens voor mijn colloquim Duits leren, en natuurlijk voor alle andere examen die in juni plaats zullen vinden. Hoewel de examenperiode de hele maand duurt, zijn al onze examen is het begin van de juni. Wat leuk! Na de colleges hebben wij alleen maar één week tot de examens. En dan begint de agonië. Geen vrije tijd, geen genoeg slapen, geen genoeg tijd voor vrienden, uitgaan en alle andere dingen die je blij maken. En als je zelfs een uur vrij vindt, zijn er geen mensen met wie je het doorbrengen kan, omdat bijna iedereen iets moet leren. En wat het ergste is, is het feit dat je een gevoel krijgt dat deze examenperiode manden lang duurt hoewel het geen geval is.

Venetië II deel

We hebben daar zoveel dingen gezien. Er zijn te veel interessante gebouwen en ook veel belangrijke kunstwerken te zien. Het bekendste plein in Venetië is het Piazza San Marco waarop veel bekende gebouwen staan. Basiliek van San Marco bevat onder romaans beeldhouwwerk, marmer, bronzen beelden enz. Het Palazzo Ducale of eigenlijk Dogenpaleis is een gebouw dat uit 9e eeuw dateert. Dat is een gotische meesterwerk en het is heel mooi. Op dit plein kan je ook de klokkentoren van de Basiliek van San Marco zien – Campanile. We hebben de toren beklommen waarvan konden wij de hele stad zien en eveneens de andere eilanden rond de stad. Het belangrijkste en grootste kaanal in Venetië is het Canal Grande of Grote Kanaal. Langs het kanaal liggen vele bekende paleizen, verschillende kerken, diverse pleinen enz. De bekendste kerk daar is de Basilica di Santa Maria della Salute die in barokstijl gebouwd is. Overal in Venetië kan je gondels zien die openbaar vervoer zijn. Maar de gondoliers zijn een beetje vervelend omdat je naast elk kanaal of op elke brug wordt gevraagd om met gondel te gaan zeilen. Er zijn zoveel toeristen in Venetië, meestal Duitsers, Jappaners of wat dan ook, maar wel ook Nederlanders. Het is jammer dat wij daar alleen voor één dag waren, maar we zijn v[Photo]an plan om nog een keer daar te gaan.

Venetië

I deel

Aangezien dat op maandag mijn verjaardag was en dat ik in Slovenië ben, beslot ik om naar Venetië te gaan. Wij (mijn vriend en ik) vonden een goedkoop trein uit Triëst naar Venecië voor alleen maar 10 euro en we gingen naartoe. We reden ongeveer 2 uur en tijdens het ritje had ik een gelegenheid om naar Nederlanders die in Italië wonen te luisteren, omdat zij naast ons zaten. Maar hun gesprek was niet zo interessant omdat zijn alleen maar over visserij hebben gepraat. Toen stapten wij op St. Lucia station die op het eiland is, dus wij hoefden niet met een boot van het vaste land naar het eiland te gaan. We kwamen in Venetië en de eerste indruk was heel indrukwekkend. Dat is een stad in het noordoosten van Italië, de hoofdstad van de regio Veneto en die ligt ten oosten van Verona, ten westen van Triëst en ten noordoosten van Bologna. De laguna van Venetië is een laguna met veel eilanden zoals Murano, Torcello, Burano, Lido, Giudecca, San Giorgo Maggiore en Pellestrina. De stad bestaat uit zes wijken die sestiere heten. Er zijn veel grachten en bruggen en daarom worden Amsterdam en Brugge met Venetië vergeleken, maar evenals andere plaatsen met veel water.

Neerlandicus???

Een vriend van mij is enkele dagen geleden grafische vormgeving afgestudeerd. Hij is nu van plan om een beetje te reizen, rusten of wat dan ook, maar later wil hij in het bedrijft van zijn vader werken. Hij zal een afdeling voor grafische vormgeving in het bedrijf openen en daarom hoeft hij niet over het solliciteren voor een baan te denken. Maar wat doen andere mensen? Als je ouders geen bedrijf hebben, wat doe je dan? Wat doe je als je Neerlandistiek heeft afgestudeerd? Waar zal je een baan vinden en wie zal je aanstellen? Toen ik in het eerste en ook in het tweede jaar zat, dacht ik dat veel mogelijkheden voor mijn toekomst heb. Maar toch werd ik een beetje pessimistisch. Ik zal waarschijnlijk iets doen dat helemaal niets met Neerlandistiek heeft te maken en dat vind ik verschrikkelijk. Misschien was het beter om Singidunum, Megatrend of wat dan ook in te schrijven en een manager of een bankier te worden. En als je ouders geen bedrijf hebben, dan maak je kennis met mensen op die fakulteiten wiens ouders of verwanten bedrijven hebben en je hoeft niet over het zoeken van de baan te zorgen. Wat leuk! Maar, ik heb het niet gedaan. Ik zal een Neerlandicus zijn en ik zal waarschijnlijk jaren lang een baan zoeken…

Ten zuiden van Ljubljana is er een plaats die Postojna heet. Daar bevinden zich de grotten van Postojna. Postojna grotten zijn ongeveer 4 miljoen jaar oud en die zijn het huis van de Proteus anguineus. Dat is een olm of grottenolm (čovečija ribica) – een soort van blinde salamander die alleen in de grot met deze voorwaarden kan leven. De grotten van Postojna zijn ongeveer 20 km lang en dat is de grootste grot in Slovenië en de op één na grootste druipsteengrot ter wereld. Maar het is jammer dat allen omtrent 5 km toegankelijk voor de bezoekers is. Een treintje brengt je 2 km naar het startpunt van de rondleiding. Dan ga je met een gids wandelen en je krijgt een gelegenheid om alle bijzondere vormen van druipsteen te zien. De stalactiet en de stalagmiet die daar zich bevinden zijn helemaal indrukwekkend. De grotten werden gevormd door de rivier Pivka en die werden in de 13 eeuw verkend. Tijdens de Tweede wereldoorlog waren deze grotten een militairpakhuis voor Duitsers. Bij de ingang werd de brandstof opgeslagen maar die werd in de lucht opgetrokken en daarom is een deel van de grotten nog steeds zwart. De andere delen zijn ook heel interessant. Sommige delen van de grot zijn rood, wit en blauw. Soms worden daar sommige feesten gehouden (als een jazzfestival of zo iets). De grotten zijn elke dag geopend en die zijn één van de bekendste Sloveens toeristisch attracties. De grotten van Postojna is must see als je naar Slovenië gaat.

Domme zondag. Als ik iets haat, dan is het de zondag. Ik word wakker met een kater. Ik heb dorst omdat ik de vorige nacht “een beetje” rakija heb gedronken en nu voel ik me helemaal slecht. Ik moet opstaan en dan moet ik bij mijn moeder gaan lunchen. Daar moet ik zoveel eten omdat ze altijd zegt dat ik niet zo goed eruitzie. En ik heb natuurlijk geen honger, maar alleen dorst. Dan tijdens de lunch drink ik water of een sap en dan zegt mijn moeder: “Als je wijn voor je diner hebt, dan ontbijt je water” of zo iets. En dan tijdens de lunch stelt ze ongeveer honderd vragen over mijn fakulteit, over mijn vriend, mijn vrienden, over de plaatsen waar ik uitga enz. Ik antwoord mestaal alleen met ja of nee omdat ik helemaal geen zin heb om te praten en dat vindt ze irritant. Dan komt volgende vraag: “Kan jij althans een langere zin maken?” En na de lunch ga ik thuis. Dan moet ik een blog schrijven (en ik heb natuurlijk geen idee waarover te schrijven), enkele opdrachten voor Morries doen en een nieuwe letter uit het woordenboek van buiten leren enz. Wanneer ik alle dingen afmaak en wanneer ik me eindelijk beter voel, bestaat er geen persoon die met mij uit zal gaan. Omdat bijna iedereen nog steeds kater heeft of iets moet leren of wat dan ook. En wat zal ik dan doen? Thuisblijven? Televisie kijken? Een boek lezen? Nee, ik ga slapen…of beter een zelfmoord plegen. :)